سیستم‌های ایمنی آسانسور: درک گاورنرهای سرعت، چرخ دنده‌های ایمنی و بافرها

گاورنرهای الکترونیکی به طور فزاینده ای در نصب-سرعت بالا و MRL رایج هستند. آنها از یک رمزگذار شفت در شیو گاورنر و یک پردازنده اختصاصی برای محاسبه سرعت و شتاب استفاده می کنند. مزیت کالیبراسیون دقیق و توانایی نظارت بر حرکت ناگهانی (نرخ تغییر شتاب) است که گاورنرهای مکانیکی نمی توانند آن را تشخیص دهند. با این حال، گاورنرهای الکترونیکی برای برآوردن الزامات سطح یکپارچگی ایمنی (SIL) به سیستم‌های اضافی نیاز دارند.

1.3 کالیبراسیون و آزمایش

سرعت خاموش شدن گاورنر سرعت باید در هنگام نصب اولیه و در فواصل زمانی معین بررسی شود. EN 81-20 حداقل هر 12 ماه یکبار برای آسانسورهای مسافری و هر 6 ماه یکبار برای آسانسورهای باری با چرخه کاری سنگین نیاز به آزمایش فرماندار دارد. این آزمایش شامل چرخاندن شیف گاورنر با افزایش تدریجی سرعت و در عین حال اندازه‌گیری نقطه قطع دقیق است. تحمل سرعت قطع معمولاً 3 ± درصد از سرعت قطع نامی است.

جزئیات بحرانی:طناب گاورنر جزء ایمنی جدا از طناب های تعلیق اصلی است. در هر بازدید تعمیر و نگهداری باید از نظر سایش، خوردگی و کشش مناسب بازرسی شود. تعویض طناب معمولاً پس از 5-7 سال یا زمانی که کاهش قطر بیش از 5٪ باشد مورد نیاز است.

2. تجهیزات ایمنی

2.1 اصل کار

دنده ایمنی وسیله ترمزی است که در صورت پایین آمدن خودرو با سرعت بیش از حد خودرو را به طور فیزیکی متوقف می کند. هنگامی که تنظیم کننده سرعت حرکت می کند، طناب گاورنر کشش یک مکانیسم گوه یا غلتکی را در چرخ دنده ایمنی می کشد و عناصر ترمز را در مقابل ریل های راهنما مجبور می کند. اصطکاک حاصل، انرژی جنبشی خودرو را به گرما تبدیل می کند و خودرو را به یک توقف کنترل شده می رساند.

آسانسورهای مدرن به طور انحصاری استفاده می کنندچرخ دنده های ایمنی مترقی، که نیروی ترمز را به طور تدریجی و نه آنی اعمال می کنند. این امر از افزایش سرعت خطرناک (تا 10 گرم) مرتبط با چرخ دنده های ایمنی فوری قدیمی جلوگیری می کند. چرخ دنده های ایمنی پیشرونده، کاهش سرعت را به حداکثر 1 گرم (9.81 متر بر ثانیه) برای آسانسورهای مسافری محدود می کنند و ایمنی سرنشینان را در هنگام توقف اضطراری تضمین می کنند.

2.2 انواع دنده ایمنی

2.3 تست چرخ دنده ایمنی

EN 81-20 یک آزمایش کامل دنده ایمنی با بار نامی در سرعت خاموش شدن را در طول صدور گواهینامه الزامی می کند. در این زمینه، آزمایش‌های سالانه با ماشین خالی (یا حداقل بار به ازای کدهای محلی) لازم است تا تأیید شود که دنده ایمنی ریل‌ها را گرفته و خودرو را متوقف می‌کند. پس از آزمایش، ریل های راهنما باید از نظر تغییر شکل یا نمره گذاری در نقاط تماس چرخ دنده ایمنی بازرسی شوند و چرخ دنده ایمنی باید جدا شده و از نظر سایش بررسی شود.

روش تست شامل:

قبل از تست دنده ایمنی، سرعت خاموش شدن گاورنر را بررسی کنید

ماشین را با سرعت بازرسی به سمت پایین بکشید

گاورنر را به صورت دستی یا با سرعت زیاد فعال کنید

فاصله توقف و سرعت کاهش سرعت را اندازه گیری کنید

ریل های راهنما و اجزای دنده ایمنی را از نظر آسیب بررسی کنید

دنده ایمنی را مجدداً تنظیم کنید و عملکرد عادی را تأیید کنید

3. بافرها

3.1 عملکرد و الزامات

بافرها آخرین وسیله ایمنی هستند که در چاله آسانسور نصب می شوند تا از ضربه کابین یا وزنه تعادل در صورت عبور بیش از حد از فرود ترمینال جلوگیری کنند. بافرها باید انرژی جنبشی یک اتومبیل با بار کامل را که با 115 درصد سرعت نامی پایین می آید، یا وزنه تعادل را با حداکثر سرعت ممکن، بدون ایجاد کاهش سرعت بیش از 1 گرم، جذب کنند.

الزامات بافر در بخش 5.5 EN 81-20/50 و بخش 2.22 ASME A17.1 مشخص شده است. پارامترهای کلیدی عبارتند از:

طول سکته مغزی:باید برای جذب انرژی ضربه کافی باشد. برای بافرهای انباشت انرژی، سکته مغزی معمولاً 65-400 میلی متر بسته به سرعت نامی است. برای بافرهای اتلاف انرژی، سکته مغزی بین 150-1500 میلی متر است.

بازگشت به موقعیت توسعه یافته:پس از فشرده سازی، بافر باید در عرض 120 ثانیه به ارتفاع کامل خود بازگردد (نوع اتلاف انرژی).

مقاومت در برابر خوردگی:اجزای بافری که در معرض محیط گودال قرار می گیرند باید در برابر خوردگی ناشی از رطوبت، مواد شیمیایی پاک کننده و روغن هیدرولیک مقاومت کنند.

3.2 انواع بافر

3.3 جزئیات بافر هیدرولیک

بافرهای هیدرولیک برای آسانسورهایی با سرعت بالای 1.0 متر بر ثانیه مورد نیاز است. آنها از یک سیلندر پر از روغن هیدرولیک و یک پیستون تشکیل شده اند که روغن را از طریق روزنه های مدرج در هنگام ضربه فشرده می کند. طراحی روزنه یک نیروی میرایی وابسته به سرعت- ایجاد می‌کند: سرعت اولیه بالا با مقاومت بالا مواجه می‌شود، در حالی که بخش پایانی ضربه کاهش ملایمی را ایجاد می‌کند.

مکانیسم بازگشت بسیار مهم است. پس از فشرده سازی، یک فنر برگشتی و یک سوپاپ{1}}به بافر اجازه می دهد تا به طور خودکار گسترش یابد و آن را برای ضربه بعدی آماده کند. اگر بافر نتواند در عرض 120 ثانیه برگردد، یک سوئیچ ایمنی (سوئیچ بافر) از عملکرد عادی آسانسور تا زمان بازیابی بافر جلوگیری می کند.

نگهداری بافر هیدرولیک شامل:

بازرسی سه ماهه سطح روغن و نشتی

تست سالانه عملکرد فشرده سازی و بازگشت بافر

تعویض روغن هر 5-7 سال یا در صورت تشخیص آلودگی

بازرسی کلید بافر برای تنظیم مناسب و تداوم الکتریکی

4. زنجیره ایمنی و افزونگی

سه دستگاه ایمنی - گاورنر، ابزار ایمنی، و بافر - به صورت متوالی در یک زنجیره ایمنی کار می کنند. گاورنر عیب را تشخیص می دهد و دنده ایمنی را فعال می کند که ماشین را متوقف می کند. اگر چرخ دنده ایمنی از کار بیفتد یا سفر بیش از حد شدید باشد، بافرها محافظت نهایی را ارائه می دهند. علاوه بر این، آسانسورهای مدرن شامل مدارهای ایمنی الکتریکی اضافی هستند که برق را به درایو قطع می کنند و در صورت فعال شدن هر وسیله ایمنی، ترمز می کنند.

طبق EN 81-20، زنجیر ایمنی باید برای عملکردهای حیاتی، سیم‌کشی (نه به نرم‌افزار-وابسته) باشد و مدار ایمنی باید از کنتاکت‌هایی با هدایت مثبت استفاده کند که نمی‌توانند در موقعیت بسته خراب شوند. این افزونگی در سطح سخت افزار تضمین می کند که حتی یک خرابی کامل سیستم کنترل نمی تواند دستگاه های ایمنی مکانیکی را دور بزند.